Now reading
Σπύρος Γιαννιώτης: Κλείνω την καριέρα μου με τον πιο όμορφο και μοναδικό τρόπο

Σπύρος Γιαννιώτης: Κλείνω την καριέρα μου με τον πιο όμορφο και μοναδικό τρόπο

Gianniotis_spiros

Ιδιαίτερα συγκινημένος από την υποδοχή που του επιφυλάχθηκε, παρά την πρόδηλη κούραση από τον αγώνα και το ταξίδι της επιστροφής από το Ρίο, ο Σπύρος Γιαννιώτης πάτησε την Πέμπτη το μεσημέρι σε ελληνικό έδαφος.


 

Gianniotissp

Με το ασημένιο Ολυμπιακό μετάλλιο κρεμασμένο στο λαιμό του, ο 36χρονος κολυμβητής ευχαρίστησε όσους τον στήριξαν στην προσπάθειά του. «Σήμερα συνειδητοποιώ τι πέτυχα. Ήταν ένα απωθημένο δικό μου και του Νίκου», λέει χαρακτηριστικά, έχοντας στο πλευρό του, όπως πάντα άλλωστε, τον προπονητή του Νίκο Γέμελο.

Gianniotis

«Κλείνω την καριέρα μου με τον πιο όμορφο και μοναδικό τρόπο», τόνισε ο Κερκυραίος πρωταθλητής και χαρακτήρισε το τρίπτυχο «υπομονή, επιμονή, πόνος» ως το μυστικό της επιτυχίας σε ένα τόσο απαιτητικό άθλημα όπως η κολύμβηση σε ανοιχτή θάλασσα. Αποκάλυψε μάλιστα ότι, στα τελευταία μέτρα της κούρσας, όταν οι δυνάμεις του τον είχαν πια εγκαταλείψει, πήρε δύναμη από τη στήριξη των απλών ανθρώπων κι από το δικό του καημό για ένα Ολυμπιακό μετάλλιο.

Μεταξύ άλλων, ο Γιαννιώτης αποκάλυψε και το μήνυμα στήριξης που του έστειλε λίγες ημέρες πριν τον αγώνα ο επί σειρά ετών σπουδαιότερος αντίπαλός του, ο Γερμανός Τόμας Λουρτς. «Το αξίζεις», του ανέφερε ο -παλαίμαχος πια- Λουρτς, το ίδιο του επανέλαβαν και οι αντίπαλοί του μετά την κούρσα στο Ρίο.

«Για μένα είναι ο κορυφαίος Έλληνας αθλητής σε όλα τα σπορ. Ηταν ένα παραμύθι με τόσο όμορφο τέλος, που εγώ θα το διαβάζω στα παιδιά μου για πολλά χρόνια», υπογράμμισε από την πλευρά του ο Νίκος Γέμελος.

Αίσθηση προκάλεσε πάντως η απουσία κάποιου εκπροσώπου της Πολιτείας από την υποδοχή του ασημένιου Ολυμπιονίκη, ενός αθλητή που ολοκλήρωσε με τον καλύτερο τρόπο την ένδοξη καριέρα του και αποτελεί πρότυπο για τον ελληνικό αθλητισμό.

«Κέρδισα προχθές το μετάλλιο, το πήρα στα χέρια μου, αλλά σήμερα συνειδητοποίησα τι πέτυχα. Η υποδοχή αυτή είναι κάτι μοναδικό, πρωτόγνωρο, κάτι που θα μείνει για πάντα μέσα μου», είπε φανερά συγκινημένος ο Γιαννιώτης. «Ευχαριστώ όσους με στήριξαν και με έχουν βοηθήσει αυτά τα χρόνια. Είναι πάρα πολλοί, κάποια στιγμή θα τους αναφέρω ονομαστικά, αλλά θέλω ιδιαίτερα να ευχαριστήσω αυτή τη στιγμή την οικογένειά μου, που με έβαλε στο κολύμπι, τον προπονητή μου, που ξεκινήσαμε μια πορεία από το Σίδνεϊ και φτάσαμε μετά από 16 χρόνια να κατακτήσουμε ένα μετάλλιο, που ήταν απωθημένο και δικό μου και του Νίκου. Δεν ξεχνάω τη γυναίκα μου που με ανέχεται πολλά χρόνια και με έχει στηρίξει, και στις επιτυχίες και στις αποτυχίες. Η ομοσπονδία με βοήθησε από την αρχή που μπήκα στην εθνική ομάδα και την ευχαριστώ γιατί, παρά τις δυσκολίες, έχει γίνει μεγάλη προσπάθεια μέσα σε αυτά τα χρόνια».

Ο Έλληνας πρωταθλητής δεν έκρυψε ότι «… τις τελευταίες ημέρες ήμουν πολύ προβληματισμένος, όχι με την κατάστασή μου, αλλά το άγχος δημιουργεί πάντα σκέψεις. Τα μηνύματα που λαμβάνω εδώ και πολύ καιρό από φίλους, ακόμη κι από ανθρώπους που δεν γνωριζόμαστε, ήταν πραγματικά αυτά που με έκαναν να πιέσω τόσο πολύ τον εαυτό μου στα τελευταία μέτρα της κούρσας. Σε όλους αυτούς αφιερώνω αυτή την προσπάθεια. Κλείνω με τον καλύτερο, τον τέλειο τρόπο, δεν υπάρχει λέξη στο λεξιλόγιο. Κλείνω την καριέρα μου τόσο όμορφα και τόσο μοναδικά».

Μέσα σε τρεις λέξεις, ο Σπύρος Γιαννιώτης συνόψισε τα τέσσερα χρόνια που μεσολάβησαν από την τέταρτη θέση του Λονδίνου, στο δεύτερο σκαλί του βάθρου στο Ρίο: «Επιμονή υπομονή, πόνος. Ήταν τέσσερα δύσκολα χρόνια, αν και τώρα που ξέρω το αποτέλεσμα μου φαίνονται πολύ εύκολα. Μετά το 2012 πέρασε μία περίοδος που, δεν είπα ότι θα εγκαταλείψω, αλλά δεν ήξερα αν σωματικά μπορούσα. Με βοήθησε πολύ το σώμα μου για να φτάσω ως εδώ, αλλά τον πιο σημαντικό ρόλο τον έπαιξε το ψυχικό κομμάτι. Είχα βαλει ένα στόχο και είναι πολύ όμορφο να τον πετυχαίνεις».
ΠΗΓΗ:ΑΠΕ-ΜΠΕ